Κατανόηση της νόσου Πάρκινσον

Το Νόσος του Πάρκινσον πραγματοποιείται από το Αποτυχία μιας συγκεκριμένης ομάδας νευρικών κυττάρων στον εγκέφαλο προκαλείται. Τα κύτταρα αυτά είναι υπεύθυνα για την παραγωγή του νευροδιαβιβαστή Ντοπαμίνη υπεύθυνος. Ντοπαμίνη είναι καθοριστική για Ρευστές, συντονισμένες κινήσεις, το οποίο Ρύθμιση της μυϊκής έντασης και για το Γενικές κινητικές δεξιότητες. Εάν η ποσότητα της ντοπαμίνης μειωθεί, εμφανίζονται οι κινητικές διαταραχές που είναι χαρακτηριστικές της νόσου Πάρκινσον. Το αιτιώδεις μηχανισμοί, που οδηγούν στη διακοπή της παραγωγής ντοπαμίνης είναι δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί πλήρως.

Το Πιο κοινή μορφή της νόσου είναι η ιδιοπαθής νόσος του Πάρκινσον, όπου Δεν υπάρχει σαφής αιτία μπορεί να προσδιοριστεί. Το έντυπο αυτό χρησιμοποιείται από το Παρκινσονισμός στην οποία τα συμπτώματα βασίζονται σε συγκεκριμένα εναύσματα όπως φάρμακα ή άλλες ασθένειες. Γενετικές επιρροές θεωρούνται ότι συμβάλλουν, αλλά μέχρι στιγμής κανένα μεμονωμένο γονίδιο η οποία είναι άμεσα υπεύθυνη για την ανάπτυξη της ιδιοπαθούς νόσου του Πάρκινσον.

Η έρευνα δείχνει ότι Η βλάβη των νευρικών κυττάρων και η απώλεια ντοπαμίνης αρχίζουν χρόνια πριν εμφανιστούν τα πρώτα συμπτώματα. Μόνο όταν ένα σημαντικό τμήμα του ντοπαμινεργικού συστήματος είναι εξασθενημένο - οι εκτιμήσεις είναι περίπου 80 % Απώλεια ντοπαμίνης στο ραβδωτό σώμα τα συμπτώματα γίνονται κλινικά αισθητά. Η περίοδος μεταξύ της έναρξης των νευροεκφυλιστικών διεργασιών και της ορατής εμφάνισης της νόσου εκτιμάται σήμερα σε περίπου πέντε χρόνια εκτιμάται.

Ορισμένοι πάσχοντες φέρνουν την έναρξη της νόσου μαζί τους τραυματικά γεγονότα όπως ατυχήματα, εγχειρήσεις ή έντονο συναισθηματικό στρες. Ωστόσο, οι ειδικοί νευρολόγοι υποθέτουν ότι τέτοια γεγονότα δεν είναι η αιτία της νόσου του Πάρκινσον, αλλά ενδεχομένως φέρνουν νωρίτερα στο φως τα υπάρχοντα συμπτώματα. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που βιώνουν τραυματικά γεγονότα αναπτύσσουν Δεν υπάρχει νόσος του Πάρκινσον.

Εκτός από την ιδιοπαθή μορφή, υπάρχουν επίσης δευτερογενή σύνδρομα Parkinson, όπου ορισμένα φάρμακα το Διαταράσσει το μεταβολισμό της ντοπαμίνης στον εγκέφαλο. A Μακροχρόνια χρήση τέτοιων φαρμάκων μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα που μοιάζουν με το Πάρκινσον.

Νευροπαθολογικά, η νόσος του Πάρκινσον χαρακτηρίζεται από την προοδευτική απώλεια ντοπαμινεργικών νευρικών κυττάρων που περιέχουν νευρομελανίνη στην substantia nigra χαρακτηρίζεται, μια κεντρική περιοχή του Βασικά γάγγλια, που παίζουν σημαντικό ρόλο στην Έλεγχος κινήσεων, στάση και συντονισμός παίζουν ρόλο. Ο καθοριστικός παράγοντας για την πορεία της νόσου δεν είναι τόσο η καθαρή απώλεια κυττάρων όσο η προκύπτουσα Διακοπή της ντοπαμινεργικής οδού σηματοδότησης του νιγροτριαδικού συστήματος, το οποίο τελικά οδηγεί στα τυπικά κινητικά συμπτώματα.